Co powie Ryba ?

Historia i współczesność walczą o pierwszeństwo w medialnych przekazach. Bitwa pod Grunwaldem kontra gejowska parada EuroPride. 120 tys. widzów  na jubileuszowej inscenizacji syciło się upadkiem  Ulricha von Jungingena. Ledwie osiem tysięcy szabel (sic!), chciało paradować w Warszawie pod różowymi sztandarami. Historia wygrywa. Znalazłem dzisiaj w necie smaczny kawałek, nieznanej historii lat powojennych. Wygrzebany i opisany z ogniem przez Adama Białousa , na łamach Naszego Dziennika. Opowieść o żołnierzu Armii Krajowej mjr. Antonim Wiszowatym ps. „Korzeń”, skazanym na karę śmierci. Dostał go za zorganizowanie akcji porwania lub w razie konieczności wykonania wyroku śmierci na Władysławie Gomułce, wicepremierze Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej. Za porwanego Gomułkę, miano zażądać wymiany na aresztowanych przez NKWD w roku 1945 kilku wysokich rangą oficerów. Wiszowaty wprowadził w szeregi Pułku Ochrony Rządu swojego zaufanego człowieka a  ten, mając wpływ na dobór funkcjonariuszy POR, wybierał tych, którzy byli gotowi przeprowadzić zamach na kierowany przez Moskwę rząd. Z dokumentów KBW wynika, że w ten sposób dobrał kilkunastu żołnierzy. Co za akcja pod samym nosem bezpieki ! Tajny spisek w Pułku Ochrony Rządu.  Hollywood na podstawie tej historii, zrobiłoby świetny film. Co za napięcie  ! Na trop spisku wpadli funkcjonariusze Informacji Wojskowej, organizacji powołanej do wyławiania żołnierzy AK zakonspirowanych w strukturach Ludowego Wojska Polskiego. Aresztowano wszystkich uczestników spisku. „Zatrzymania Antoniego Wiszowatego na terenie jego gospodarstwa rolnego we wsi Pisanki 24 listopada 1945 roku, dokonało około stu funkcjonariuszy bezpieki. Wszystkich poddano okrutnemu śledztwu. Z protokołów przesłuchań wynika, że kpt. Antoni Wiszowaty, pomimo okrutnych tortur, nikogo nie zdradził, nic nie wydał. Cały czas podczas śledztwa utrzymywał, iż całą akcję wymyślił i organizował sam, bez wiedzy dowództwa AK, a nawet członków najbliższej rodziny. Dzięki temu ocalało wielu dowódców AK oraz jego dzieci. ” Wyrok śmierci został wykonany w roku 1946 a ciało najprawdopodobniej rozpuszczono w sodzie kaustycznej i wylano do Wisły. Po cichu i bez powiewających sztandarów. Ale pamięć trudniej zabić i nawet takie przegrane bitwy doczekają się może swoich inscenizacji. Na taśmie filmowej. Polecam pełny tekst artykułu Białousa, na stronie internetowej Naszego Dziennika.