Co powie Ryba ?

Pani poseł Wróbel była uroczą, ciepłą niewiastą. A poseł Mularczyk mądrym i życzliwym zawodowcem, który ponad interes partii przedkładał dobro przesłuchiwanego świadka. PIS oboje ukochali. To nie ich wina… Tak mogłaby się zaczynać jedna z legend, opowiadanych do snu, nienarodzonym jeszcze obywatelom IV RP-bis. Albo krwawa opowiastka, co na początku wycisza a na końcu poraża puentą. Ale przecież w każdej bajce jest trochę prawdy. I ja tej prawdy dzisiaj doświadczyłem. Już na początku przesłuchania złożyłem wniosek o zmianę terminu, ze względu na pełnomocników, którzy nie mogli dotrzeć na przesłuchanie. Spodziewając się burkliwej odmowy, przygotowałem na wszelki przypadek słowo wstępne ( ostre nieco ) i materiały źródłowe do wykorzystania przy pytaniach . A tymczasem. Przewodniczący Czuma jak Król Artur, uśmiechał się dobrotliwie, rad u mędrców zasięgał a nawet jak karcił to tak żeby łez nie wywołać. Posłanka Wróbel, wczoraj Bestia dzisiaj Piękna, słodkim głosem zakwiliła nad moją biedą . Poseł Mularczyk zaś, jak Kot w Butach. Dzielny druh, gotów swą szpadę skrzyżować z każdym, kto na mą cześć nastanie. Pozostali posłowie pozostali sobą. Od pierwszego przesłuchania w Sejmie, widzę ich jako trzech muszkieterów z pierwszych stron powieści Dumasa. Jeszcze nie przyjaciele D’Artagniana, ale już widać że flakonik wódki, pardon beczułkę wina, razem by osuszyli. Ludzie, co się stało z tą komisją ?! Skąd te zmiany ? Czyżby uchylony wyrok tak mnie uszlachetnił ? Do nazwiska prostaczego -ski ktoś dokleił ? Czy może to porażające uzasadnienie wyroku apelacyjnego, przeczytane już przez szanowną komisję. A ja cholera mówiłem, że tak będzie. To nie wierzyli. Nie wszyscy przynajmniej. Spodziewam się teraz, że ta wiara przełożona zostanie na pozostałe kwestie i wątki. Że moje zeznania o straszeniu bronią, o zmuszaniu do utopienia Leppera, nakłanianiu do fałszywych zeznań, też staną się wiarygodne. Że może już żyjemy w państwie prawa. Że może… prrrrrr, stop. Bajki i legendy miewają różne zakończenia. Nie zawsze takie że „żyli długo i szczęśliwie”. Pamiętacie opowiadanie Andersena o „Czerwonych trzewiczkach”, smutny koniec „Dzielnego ołowianego żołnierzyka”, a jak skończyła „Dziewczynka z zapałkami” ?  A baśnie braci Grimm ? Poczekamy do następnego rozdziału. Czytajmy tę sejmowo-śledczą bajkę z nadzieją na dobre zakończenie. Ale bez zaprzyjaźniania się z jej bohaterami. Bo co jeśli w Pięknej górę weźmie Bestia. Kot szpadą kolnie i Butem poprawi. Król Artur zechce Sinobrodym zostać . Muszkieterowie … nieeeee, to chyba pewne.