Co powie Ryba ?

Dzwonek, pobudka, dzwonek, apel, śniadanie, spacer, obiad, kolacja, dzwonek, apel…..

Tak to w skrócie wygląda. Dzień świstaka – pamiętacie ten film ? Gram w nim główna rolę.

Jest jeszcze świetlica, ale o nią trzeba powalczyć i zasłużyć. Dużo zależy od oddziałowego. Są tacy, którym się nie chce i świetlicy nie „robią” – bo im się nie chce. Są tacy, co dają się uprosić, ale i są  regulaminowi tzn. że, jeśli Ci się należy to idziesz, a jeśli się w tym dniu nie należy to na pewno nie pójdziesz. Potocznie na oddziałowego mówi się : gad, wódz, dowódca. Gdy zwracamy się do oddziałowego nie mówimy do niego : gadzie bo to by było przegięcie i z przykrymi konsekwencjami. GAD jest po torbie – tzn. że jest życzliwy i „ludzki”, cokolwiek to znaczy za murami. Podczas pobytu z pewnością trafisz na kipisz – jest to robienie totalnego bałaganu w celi – czasami baaaardzo dużego –  pod pretekstem szukania rzeczy zabronionych !!!!.  Kipisz wymaga skupienia.. Przechodzimy wtedy do innej celi lub na świetlicę – wracamy a tam…… no wszystko do góry nogami. Jeśli cela jest podpadnięta to oddziałowy w kipisz wkłada dużo inwencji twórczej. W łóżku pilot, wszystko powyciągane lub porozrzucane po celi. Raz mieliśmy taki Meksyk, że jedzenie i wszystkie rzeczy osobiste były wymieszane- TOTALNY CHAOS. Oczywiście oddziałowy ma ubaw po pachy. Niby mała cela, ale bajzel olbrzymi ! Ot tak dla zabawy. Jak oddziałowy jest w miarę ok. to nie robi dużego kipiszu. W roku są  co najmniej dwa bardzo duże tzw. świąteczne – przed Bożym Narodzeniem i Świętami Wielkiej Nocy. No wtedy to się dzieją dziwne rzeczy…. Z celi wylatują, zdaniem ochrony, rzeczy niepotrzebne lub nielegalne (he he he). Brzmi to śmiesznie – rzeczy nielegalne w wiezieniu ? Kwestia interpretacji. Kto to wymyślił i po co – nie wiem, może żeby pokazać kto rządzi i upadlać nas. To też metoda, tylko że takie zachowanie obnaża ludzką słabość i nie buduje szacunku do wymiaru sprawiedliwości. To jest moje zdanie. System w tej formie wg mnie nie utrzyma się długo – ale mogę się mylić – prowizorki trzymają się najdłużej.

Wiele rzeczy, które uważamy za niezbędne do życia, w więzieniu są nieosiągalne. Po pewnym czasie człowiek tęskni za tym czego nie doceniał na wolności – szklane talerze, metalowe sztućce, pościel – to rzeczy niedostępne za murem. No prawie niedostępne.

Ja długi czas przebywałem w warunkach śledczych. Jednak nadeszła chwila że trzeba było powrócić do puszki – ale już jako „karny”. Były  duże oczekiwania. Początek karnej „przygody” rozpocząłem na słynnej Rakowieckiej. Smutne miejsce, ale najbardziej przygnębiająco działała na mnie Białołęka ( wrrrr), na „dzień dobry” pretensje o długie włosy…. nakaz ścięcia – straszenie… Jako że mam już trochę wiosenek na garbie to nie dałem się zastraszyć. Podchodów było wiele, czepianie się, groźby karalne. Po wielu akcjach skróciłem pióra o jakieś 5 cm – dla zdrowotności,   bo raz na jakiś czas trzeba podciąć końcówki – okazało się za mało. Jeden oddziałowy zawziął się na mnie i postawił ultimatum- albo ścinasz włosy albo przenoszę cię na inną celę.  No i wylądowałem w baardzo  słabym miejscu. A byłem do tego czasu w fajnym składzie. Co ciekawe, wychowawca nie zareagował wcale na takie praktyki oddziałowego,  do dziś nie wiem o co chodziło .

Jakiś czas później zaopatrzyłem się w   „PISMO ŚWIĘTE” skazanego – czyli kodeks karny wykonawczy zwany KKW. W wyżej wymienionym, w art. 116a pkt 4 stoi jak byk że: „skazanemu nie wolno zmieniać wyglądu zewnętrznego w sposób utrudniający identyfikację, w szczególności poprzez zgolenie lub zapuszczenie przez skazanego włosów, brody lub wąsów albo zmianę ich koloru, chyba ze uzyska na to zgodę dyrektora jednostki penitencjarnej” . Nieźle co ?. Dlaczego pracownicy Służby Więziennej nie przestrzegają KKW ?. Wielu z nich traktuje więzienie jak swój prywatny folwark – oddziałowy na prostej równy wojewodzie. Paranoja. Skąd się to bierze – czy wszyscy muszą być ścięci na zapałkę? Art. 4 par.2 KKW mówi   że skazany zachowuje prawa i wolności obywatelskie”. Wiec mam prawo do decydowania o swoim wyglądzie, mam być czysty ( czytaj nie śmierdzieć ) a no i o perfumach można zapomnieć.

Jedziemy dalej….

Art. 101 KKW jasno określa, że po osadzeniu w Z.K. należy bezzwłocznie poinformować skazanego o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach, a zwłaszcza umożliwić mu zapoznanie się z przepisami niniejszego kodeksu…..

Oczywiście nikt tego nie robi – bo więzień ma być zastraszony, tępy i ślepo ufać wychowawcy i oddziałowemu.

Dlatego rodzina dostarczyła mi aktualny KKW i oddaję się lekturze. Wynotowałem to co jest mi potrzebne i walczę.

Przestraszyć i złamać.

Otwiera się klapa i dowódca wprowadza na celę kolejnego osadzonego. W polskich aresztach każde miejsce jest na wagę złota.

Szok, znam tego człowieka,  widywałem go już na spacerniaku. Opinia na jego temat oraz plotki były straszne. Teraz wszedł i powiedział że on tu teraz będzie i on rządzi. Białko (dokumenty z paragrafem) pokazał zaraz po tym jak klapa się zatrzasnęła i zostaliśmy we dwóch. Samo czytanie przyprawiało o gęsią skórkę. Dwa morderstwa.  Spojrzał na mnie , wyburczał swoje imię  i zaczął rozkładać rzeczy. Niezły kontrast, osobnik z takimi zarzutami a poza tym nie wypierający się tego co mu zarzucono i ja z zarzutami gospodarczymi. Nie jestem ułomkiem ale był większy, silniejszy i młodszy a czas w życiu dzielił między podjazdy (ćwiczenia), szamkę (jedzenie) i chodzenie na ostro lub krótko (często na wesoło) na kącik.

Świat oraz horyzonty myślowe całkowicie odmienne, jednak moja zdolność do szybkiej adaptacji oraz do zaznajamiania się i  zdobywania przychylności pozwoliły mi zamienić kilka zdań z osobnikiem który gardził takimi jak ja, bo gospodarczy to zwykły frajer. Powolutku, krok po kroku dowiedziałem się skąd przyjechał i gdzie był. A był tam gdzie inni nawet w złych snach nie chcą być, kilka miesięcy na ciężkim, zamkniętym oddziale psychiatrycznym na Monte w Krakowie. I został zakwalifikowany jako schiz do leczenia bo to nie może być normą że ktoś ma dwie głowy na koncie. Przy okazji dowiedziałem się że bierze silne zamuły ( leki psychotropowe) i jak bym chciał odlecieć to mi da bo ich nie połyka i zawsze mu zostają. Nie chciałem.

Niezrównoważony psychicznie facet z którym muszę żyć 24 godziny na dobę  na 6m2. Byłem wstrząśnięty tą zaplanowaną akcją żebym po prostu pękł i poprosił z płaczem o możliwość współpracy z prokuratorem. Ale szybko zaczynam myśleć i kalkulować że łatwiejszym przeciwnikiem może być podwójny zabójca niż wredny prorok. Znam zasady manipulacji i wywierania wpływu oraz negocjacji to może dam radę. Rozmowa o tym skąd jest,  może mamy wspólnych znajomych.  BINGO ! znamy takich którzy dla niego są autorytetami (półświatek przestępczy) i co ważniejsze oni  mają o mnie dobre zdanie. To moja runda i prowadzę 1;0 , jak rozmowa to może jakieś jedzenie, kawa i tu trafiony znów, bo po całym dniu w transportach jest głodny ( właściwie to był głodny zawsze). Zdobywam jego przychylność i zaczynamy rozmawiać jak ludzie a nie jak wyjęty spod prawa  i zaszczuty zbrodniarz- desperat. Zaczynam rozumieć o co mu chodziło z tą demonstracją siły.  On też jest przestraszony nowym miejscem i nowym towarzystwem dlatego naturalną reakcją były arogancja i próba dominacji.

Minę miałem nietęgą ale robiłem dobre wrażenie i starałem się by nie wyczuł ze ulegnę. Wtedy plan proroka byłby strzałem w dziesiątkę a do tego nie dopuszczę. Muszę  być czujny i reagować szybko bo nadchodzi czas szamki. Tego się obawiałem, koleś je jak zwierzę. Nie wytrzymałem i z kopa wywaliłem blat i wszystko co na nim. Był tak zszokowany moją reakcją że znieruchomiał. O co ci chodzi pyta a ja mówię że szamie jak prosię i jak mu się nie podoba to tam jest klapa niech bierze mandżur i się wybija, bo ja tu byłem pierwszy i ma się dostosować. Posprzątaliśmy razem i dałem mu jedzenie która miałem z wypiski.  Jak się  już najadł to spytał czy się go nie boję bo dla takiego jak on to dwa czy trzy zarzuty już nie robią różnicy. Zrozumiałem że czas na odkrycie kart i mój ruch bo chce rozmawiać.W jego oczach byłem kimś  kto się nie musi bać.

Opowiedziałem mu wtedy historię mojego życia, skąd pochodzę, gdzie i co robiłem jako młody chłopak ( mieszkałem w dzielnicy o której on słyszał i sam mówił że strach tam iść chodnikiem a co dopiero mieszkać). Powiedziałem mu że ja w przeciwieństwie do niego mam tam za murami bliskich których kocham i dla nich muszę żyć i nawet jak będę musiał to mam motywację by go unicestwić . Zaczynałem być dla niego kimś, dogadalismy się a  teraz chciałem  żeby zobaczył we mnie ziomka. Intelektualnie nie był upośledzony a wręcz przeciwnie tyle tylko ze przyjął taką formę obrony, najlepiej gdyby uznali go niepoczytalnym. Doszło do tego że rozwiązywał SUDOKU i ogrywał mnie w szachy.

Ale szczerze powiem ze od dnia w którym prorok i administrator aresztu zafundowali mi bycie z tym osobnikiem nie przespałem ani jednej nocy spokojnie, spałem w dzień, wtedy gdy wychodził na czynności. W końcu wiedziałem co zrobił i nie chciałem być kolejną ofiarą.

Cel był jeden, chcieli żebym  błagał o rozmowę !!!

Nie prosiłem i nie rozmawiałem,  byłem ponad te GADY. Nigdy nie dajcie się zmanipulować bo „ICH PYCHA TEŻ IDZIE ZARAZ PRZED UPADKIEM” !!!

Będziesz błagać o rozmowę !!!

Człowiek dostosuje się do każdych warunków, zadomowi w miejscu w którym adaptacja jest trudna lub wręcz niemożliwa. Dla tych co nie potrafią pozostaje habeta (sznur wykonany przez osadzonego) albo prucie żył. Kiedy Areszt Wydobywczy przestaje być czarną dziurą, zaczynamy dostrzegać że tu też żyją  tacy jak my. I że  nawet słabsi i psychicznie i fizycznie dają radę. Dają rade bo tam po drugiej stronie muru jest świat który o nas nie zapomniał, bo tam są nasi bliscy którzy walczą o nas i nas kochają. Trzeba przetrwać.  Tu życie okazuje się bardzo ciężkie ale poukładane : pobudka – apel –  śniadanie – obiad – spacer – kolacja – apel i gaszenie światła. Jutro znów ten rytm, czasem przeplatany wyjazdem na czynności prokuratorskie itp. Rytm  który odbiera osobowość,  indywidualizm i  ochotę do myślenia. Stajemy się elementem systemu . Moja psychika jest na krawędzi wytrzymałości ale powoli zaczynam wiedzieć jak się nazywam i kim jestem a właściwie byłem. Bo przecież byłem i jestem człowiekiem. Zaczynam dawać sobie rade, poznawać ludzi oraz ich problemy. Wtedy jest łatwiej gdyż okazuje się że ich historie życiowe to tez historie zwykłych ludzi. Z jednymi się solidaryzujemy i współczujemy a innych nie rozumiemy ale z zasady nie osądzamy ( nawet za popełnione zbrodnie). Na spacerniaku rozmowy z osadzonymi to norma a jak ktoś jest nowy to jeszcze muszą go rozkminić czy jest ziom.

Wezwania na czynności prokuratorskie lub wizyta papugi trochę urozmaicają szarą codzienność.

Ale tam tzn. u „proroka” już widzą  że zaczynam się dostosowywać i szok pierwszych dni osadzenia już mija.  Inaczej rozmawiam ( a właściwie coraz mniej mówię) bo dochodząc do siebie dochodzę też do wniosku  że prorok to nie wybawca który może jednym podpisem  wydobyć z czarnej dziury a zaciekły wróg. On ma jeden cel – usłyszeć potwierdzenie na to co sobie wyimaginował w proroczej głowie i zakończyć sprawę skierowaniem aktu oskarżenia do sądu .

Nieważne czy to prawda czy tylko półprawda lub w ogóle manipulacja. A jeśli dochodzi do niego że nic już nie usłyszy a co więcej niczego nie potwierdzimy i nie podpiszemy zaczyna wymyślać formy nacisku na  psychikę. Okazuje się że decyzjami i układami proroka i administratorów AW (wszak to koledzy od kieliszka i panienek) czarna dziura może być jeszcze czarniejsza i naprawdę nie do zniesienia.  Nie ma zgody na widzenia najbliższych a jak jest to tylko przez pleksę , zabierają jedyną możliwość bycia z tymi którzy nas kochają i których my kochamy.  Świat znów zaczyna wirować i zaczynam się zastanawiać nad sensem dalszego życia.

To wtedy właśnie możesz usłyszeć od funkcjonariusza że jak nie chcesz rozmawiać i niczego nie pamiętasz to że wkrótce  będziesz  błagać o rozmowę. Wracasz co celi i zaczyna się  codzienny, monotonny harmonogram dnia.